Od Annabeth

 Kiedy wróciłam na następny dzień z zajęć postanowiłam pobiegać. Przebrałam się i wyszłam zamykając drzwi na klucz, bo Leona nie było. Pewnie wróci za dwie godziny a ja mam czas na trochę sportu. Założyłam słuchawki i ruszyłam. Zamknęłam na chwilę oczy, biegnąc po drodze w parku kierując się w stronę mostu. Wzięłam wdech, no i zachciało mi się tańczyć. Wyskoczyłam do góry tak, jakbym chciała sięgnąć gwiazd, a ludzie w parku patrzyli się na mnie jak na dziwadło, co ja wyprawiam.

Miałam to w sumie gdzieś, a to, że ludzie się na mnie gapią powinno stać się dla mnie normalnością. Nuciłam pod nosem piosenkę Katty Perry - Unconditionally. Obserwowałam ludzi idących gdzieś. Jedni śpieszyli się a drudzy powoli spacerowali, większością byli starsi ludzie, którzy uśmiechali się i śmiali widząc mnie roztańczoną i skaczącą jak nie wiadomo co po parku. 

 Wpadłam na jakąś dziewczynę, która właśnie wychodziła prawą drogą a ja miałam tam właśnie skręcić. Zdjęłam słuchawki i w panice zaczęłam mamrotać przeprosiny, zła na siebie, że znów mnie poniosło i nie uważałam jak chodzę, a dziewczyna naprawdę wyglądała nie w sosie. 

-O Boże... Przepraszam.. Wszystko w porządku?

Dziewczyna zrobiła kwaśną minę i usiadła na ławce obok. Spojrzałam na nią i wzruszyłam ramionami uśmiechając się. 

-No... Tak w ogóle to Annabeth.-Przedstawiłam się podając jej rękę.

-Mia... 

 Usiadłam koło niej i zamieniłam się w księdza przy konfesjonale.

-Wiem, może się długo nie znamy i w ogóle... Ale... widzę, że coś jest nie tak, prawda?

-Ta... Sprawa rodzinna. 

-Rodzice?

Kiwnęła głową marszcząc brwi.

-Rozwód?-Zapytałam strzelając.

-Skąd wiesz?

-Trafiam na oślep.-Wzruszyłam ramionami.-Nie moja sprawa, rozumiem. Ale... Może zrobili to, bo są sobą zmęczeni, nie wpadłaś na to?

-Ale... byli ze sobą tyle czasu!

-Ludzie się zmieniają. Tak jak ich uczucia do drugiej osoby.

-Znasz się na tym, co?

-Nie. Nie przeżyłam jeszcze swojej ekstra wielkiej miłości. 

 Z niedowierzaniem uniosła brwi i zaskoczona spytała:

-Poważnie?

-Tak. Uważam, że jeśli chciałaby przyjść to by przyszła. Nic na siłę. A wiem to z książek romantycznych, tak... żałosne, wiem.

-Nie, wcale nie. Tylko... mam pytanie... Uważasz, że warto walczyć?

-Zależy.

-Od czego?

-Od tego, czy druga osoba cię kocha, czy ucieka przed tobą, czy jest otwarta na twoje propozycje, np. walki. Musi być warta twojego czasu i uczuć. Jeśli raz cię nie doceniła, drugi, to wierz mi lub nie, ale nie jest ciebie warta. Ale to mój pogląd na miłość, twój czy kogoś innego może być całkiem inny. 

-Dzięki. 

 Uśmiechnęłam się szeroko.

-A... Gdybyś chciała pogadać... w razie czego... to nowa znajoma pomoże w sprawach sercowych. Wiem, znamy się tylko kilka minut ale... Nie jesteś taka jak inne dziewczyny. Taka... pusta w środku, widząca tylko swoje wartości i tylko te dobre i najlepsze. Ja znam większość takich.

-Jasne. Podam ci swój numer...-Powiedziała nadal przygnębiona.-Widziałam, jak skakałaś po parku. Dobrze się czujesz?

Zaśmiałam się i kiwnęłam głową.

-Tak, z pewnością dobrze. Tańczę, a energia mnie dziś rozpiera. 

 Telefon jej zadzwonił, poderwała się szybko. Pożegnałyśmy się ze sobą, i każda poszła w swoją stronę.